Złota - kościół św.Michała Archanioła

 

 Został zbudowany w 1649 roku - drewniany, konstrukcji zrębowej, oszalowany deskami, z czworoboczną wieżą. Jest to kościół jednonawowy z kruchtą boczną. We wnętrzu znajdują się trzy barokowe ołtarze z drugiej połowy XVII wieku, polichromowane i bogato zdobione.
W ołtarzu głównym umieszczono obraz Matki Bożej Częstochowskiej. W zwieńczeniu ołtarza jest obraz św. Michała Archanioła, patrona kościoła. Ołtarze boczne, to ołtarz Matki Bożej z Dzieciątkiem i ołtarz Serca Pana Jezusa. Nadto barokowe obrazy św. Marii Magdaleny i św. Jana Nepomucena.
W przedsionku znajduje się zabytkowa chrzcielnica z XVII wieku.

Glanów - dwór prywatny

 https://www.geocaching.com/geocache/GC6NYHC

Dwór został zbudowany w stylu klasycystycznym w 1786 roku. Jest to murowany parterowy budynek, z wejściem przez kolumnowy portyk, zwieńczony trójkątnym szczytem. Jest on nakryty gontowym dachem polskim. Posiada dwutraktowy układ wnętrza. Dwór jest otoczony przez XIX wieczny park krajobrazowy o powierzchni 0,5 hektara. W skład zabudowań dworskich wchodzą też: drewniana wozownia, drewniano-murowane stodoły, kamienny spichlerz i budynek mieszkalno-gospodarczy.

zrodlo: przeglad Olkuski

Obecnie dwór jest zamieszkany i jest własnością prywatną, jednak podobno właściciel umożliwia jego zwiedzenie.

Powstanie

Dwór miał też swój udział w Powstaniu Styczniowym. 15 sierpnia 1863 roku miała miejsce bitwa pomiędzy wojskami carskimi a powstańcami. Powstańcy pod przewodnictwem gen. Aleksandra Krukowieckiego obronili dwór (mimo przewagi przeciwnika) - jednak zginął wtedy dzierżawca dworu Leon Bończa Rutkowski, który został pochowany w pobliskich Imbramowicach.

Miejscowość

Glanów jest położony na Wyżynie Krakowskiej, w powiecie Olkuskim, gminie Trzyciąż. Pierwsze wzmianko o wsi pochodzą z 1295 roku, kiedy to rycerz imieniem Mikołaj, oddał ją mieszczaninowi z pobliskiej Skały. Mieszczanin ten - Paweł, ulokował miejscowość na prawie średzkim. W XVI wieku wieś weszła w skład dóbr klasztoru Norbertanek z pobliskich Imbramowic. Obecnie zamieszkuje ją prawie 500 mieszkańców.

Regietów Niżny - cerkiew

Cerkiew pod wezwaniem św. Michała Archanioła w Regietowie – prawosławna cerkiew filialna. Należy do parafii Narodzenia św. Jana Chrzciciela w Gładyszowie, w dekanacie Gorlice diecezji przemysko-gorlickiej Polskiego Autokefalicznego Kościoła Prawosławnego.

Skwirtne

Dawna łemkowska cerkiew greckokatolicka, znajdująca się w Skwirtnem, wzniesiona w 1837. Po 1947 przejęta przez kościół rzymskokatolicki. Obecnie użytkowana jako kościół filialny parafii Matki Bożej Nieustającej Pomocy w Uściu Gorlickim. Cerkiew wpisano na listę zabytków w 1991. Została włączona do małopolskiego Szlaku Architektury Drewnianej.

Gawłów - kościół ewangelicki

GPS: N50.02298 E20.46019

Kościół św. Andrzeja Boboli w Gawłowie z 1806 r. został zbudowany jako zbór ewangelicki. Jest to świątynia drewniana, o konstrukcji zrębowej,  oszalowana. Dwukondygnacyjna wieża ma konstrukcję słupową i nakryta jest dachem namiotowym. Jednonawowe wnętrze świątyni kryte jest stropem płaskim. Barokowe wyposażenie powstało w prowincjonalnych warsztatach snycerskich. Ołtarze pochodzą z XIX w. W głównym ołtarzu widnieje XX-wieczny wizerunek patrona świątyni, a w bocznym – obraz Serca Jezusowego z XX w. i rzeźby czterech Ewangelistów z przełomu XVIII i XIX w. w typie ludowego baroku. Chrzcielnica pochodzi z początku XIX w.

The Church of St. Andrew Bobola in Gawłów was erected in 1806 as an evangelical church. It is wooden and was built using log construction with boarding. The two-storey spire is post construction and has a tent roof. The single-nave interior of the church is covered by a flat ceiling. The baroque fittings originate from provincial wood-carving workshops. The altars date from the C19th. On the main one you can see a C20th representation of the patron saint, while the side altar has a C20th painting of the Sacred Heart of Jesus and sculptures of the four Evangelists from the turn of the C19th, in a folk baroque style. The font dates from the beginning of the C19th. 

Krzesławice (Kraków) - kościół

Kościół pw. Znalezienia i Podwyższenia Krzyża Świętego z l poł. XVII w.; jednonawowy, konstrukcji zrębowej, oszalowany i pokryty gontem; wnętrze: polichromia figuralna, ołtarz główny z k. XVII w. Kościół wzniesiony został w 1. połowie XVII w. w Jaworniku koło Myślenic. 

W 1982 został przeniesiony do Krakowa-Krzesławic na parcelę położoną w pobliżu dawnego dworu mieszczącego obecnie Muzeum Jana Matejki. Stropy i ściany ozdobione są figuralną polichromią o różnych wątkach treściowych z 1. połowy XVII w. Wyróżniają się kompozycja są du Ostatecznego i postać św. Krzysztofa. Ozdobą świątyni jest późnobarokowy ołtarz główny, w którym umieszczony jest późnogotycki krucyfiks z początku XVI w., przekazany do kościoła z parafii pw. św. Wincentego w Krakowie-Pleszowie.

Łapanów - kościół

Kościół pw. Św. Bartłomieja Apostoła z 1529 r.; orientowany, drewniany, konstrukcji zrębowej, oszalowany. Dach dwuspadowy, jednokalenicowy, pokryty blachą z barokową wieżyczką z latarnią. W 1614 r. powiększona o kaplicę. Kościół jednonawowy, z trójbocznie zamkniętym prezbiterium i zakrystią i prostokątną kaplicą nakrytą kopułą z latarnią. Polichromia z 1843 r. wykonana przez Mecnera i Wojciechowskiego. Ołtarz główny późnobarokowy, z 1873 r. wykonany przez P. Korneckiego, z obrazem Matki Boskiej z Dzieciątkiem; ołtarze boczne późnobarokowe z XIX w.; obrazy: Św. Barbary z XIX w., Przemienienia Pańskiego z XIX w., Św. Anny Samotrzeć z przełomu XVI i XVII w. i Matki Boskiej z XVII w. Ambona z XIX w.; chrzcielnica kamienna, gotycka z XVI w.; kamienne epitafium M.Łapki. Drewniana, izbicowa dzwonnica z XVIII w., konstrukcji słupowej, z dachem namiotowym

Bochnia - dzwonnica

Dzwonnica z 1991 r., zrekonstruowana po pożarze w 1987 r. Na wzór obiektu z I poł. XVI w.; konstrukcji słupowej, oszalowana, z ostrosłupowym hełmem pokrytym gontem. Wieżę zbudowano w konstrukcji słupowej z drewna dębowego. Szkielet budowli stanowi dziewięć głównych słupów. Cztery wyznaczają naroża, cztery rozmieszczone są w połowie długości ścian. Środkowy słup, zwany królem, sięga aż po konstrukcję ostrosłupowego hełmu. Dzięki dobrej statyce odpowiadała też potrzebom dzwonnicy (dzwony zawieszano w izbicy).

Dzwonnica w Łapczycy

Imponująca dzwonnica drewniana z XIX w., o wysokości 10 metrów, znajduje się przy kościele w Okulicach. Warto zwłaszcza zwrócić uwagę na ładną izbicę z symbolicznymi strzelnicami kluczowymi. We jej wnętrzu zawieszony jest dzwon z plakietką Dzieciątka Jezus odlany w 1648 r. Podobny, choć znacznie starszy, bo z 1510 r., pochodzi z XVII- wiecznej dzwonnicy w Sobolowie. Nieco młodsza (XVIII w.) jest drewniana dzwonnica w Łapanowie przy kościele św. Bartłomieja. To jedyny tego typu obiekt, który w roku ubiegłym został gruntownie odnowiony.

Warto dodać, że w grudniu 2008 dzwonnica spłonęła, tuż po włączeniu jej do szlaku architektury drewnianej

Ciekawostką jest fakt, ze pożar pochłonął rekonstrukcję- oryginalna dzwonnica doszczętnie spłonęła w 1987. Z tego powodu nie dało się jej odbudować, zachowując, choć część elementów konstrukcji, lecz podjęto decyzję o jej rekonstrukcji. Dziś- po ponownym nieszczęściu- wójt zapowiada kolejną rekonstrukcje.

Dwór w Woli Zręczyckiej - "Bella Vita"

https://www.geocaching.com/geocache/GC4HAVB

Modrzewiowy dwór "Bella Vita" zbudowany w latach 1876-1879 przez Feillów, z niewielkimi zmianami przetrwał do dziś. Budynek dworu parterowy, częściowo podpiwniczony, dach łamany, (więźba drewniana, łamana z symetrycznymi lukarnami doświetlającymi ) fundamenty kamienne. Ściany zewnętrzne i stropy z bali modrzewiowych (konstrukcja wieńcowa). Wejście do hollu i recepcji przez ganek po stopniach z piaskowca. Stropowa belka nośna przedniej elewacji, na szerokości ganku wsparta na czterech kolumnach z piaskowca, nawiązujących do stylu doryckiego. Obecnie we dworze mieści się pensjonat.

Wchodzi się do dużej kwadratowej sieni, z której prowadzą drzwi do głównego pokoju z wyjściem na ogród. W stropie widoczne drewniane legary. Dawne wyposażenie dworu nie zachowało się. Dookoła dworu znajduje się niewielki park.

Willa "Witkiewiczówka"

Z willą zbudowaną w stylu zakopiańskim w roku 1904 na Antałówce, związane są losy członków rodziny Witkiewiczów. Zaprojektował ją Jan Koszczyc Witkiewicz, bratanek Stanisława Witkiewicza, który nadzorował budowę. W willi powstał pensjonat prowadzony przez siostrę Stanisława, Marię Witkiewiczównę. W latach trzydziestych mieszkał tu i tworzył Witkacy.

Jest to budynek parterowy o konstrukcji zrębowej, z mieszkalnym poddaszem, posadowiony na wysokiej, kamiennej podmurówce z arkadami. W latach 1931–1939 willę zamieszkiwał Stanisław Ignacy Witkiewicz (Witkacy), syn Stanisława Witkiewicza, znany pisarz, malarz, filozof i teoretyk sztuki. W tym czasie mieściła się tutaj jego słynna Firma Portretowa.

Willa przetrwała do dziś w stanie niezmienionym. Dziś mieści się tu pensjonat.

Położenie: Droga na Antałówkę 6

Zabudowa ulicy Kościeliska

Przy ul. Kościeliskiej zachował się zespół góralskich domów zbudowanych przeważnie w połowie XIX w. konstrukcji zrębowej, kryte gontem, główne wejście do budynków poprzedzone gankami. 

Typowa chałupa góralska, budowana na planie wydłużonego prostokata, posadowiona była na kamiennej podmurówce i wznoszona w konstrukcji zrębowej. Gontowe dachy były strome, półszczytowe i miały okapy przyzbowe. Charakterystyczny był symetryczny podział elewacji frontowej z umieszczonym w jej części środkowej gankiem, wspartym na słupach i nakrytym daszkiem. Z ganku wchodziło się do sieni, po obu stronach której znajdowały się izby "czarna" i "biała". W izbie "czarnej", używanej na co dzień, znajdowała się kuchnia i miejsca do spania. 

Pierwotnie chałupy nie miały kominów, a ściany pokrywały się czarnym nalotem od dymu- stąd nazwa izby. W izbie "białej" nie było pieca, a używana była od święta. Tu znajdowały się obrazy religijne, cenniejsze sprzęty i ubrania. Z czasem zaczęto wynajmować ją kuracjuszom. Często od tyłu do sieni przylegała komora. Pomieszczenia nakryte były stropami belkowymi. Drewniane detale były bogato zdobione dekoracją snycerską złożoną z motywów roślinnych i geometrycznych. Do budynków mieszkalnych od zachodu dostawiane były zabudowania gospodarcze. Obecnie większość zachowanych przy ul. Kościeliskiej chałup góralskich została częściowo przebudowana lub rozbudowana.

 Do najciekawszych należą domy położone w zagrodach rodzin: Gąsieniców- nawsiów (nr 12), Gąsieniców- walczaków (nr 23), Walczaków Michałków (nr 26), Janików (nr 37), Bednarzów (nr 38 i 42), Walczaków- wójciaków (nr 78). Cennym obiektem zachowanym w mało zmienionym stanie jest chałupa Gąsieniców- sobczaków przy Drodze do Rojów 6.

Kościół na Harendzie

Kościół parafialny pw. Św. Jana Apostoła i Ewangelisty z pocz. XVIII w.; jednonawowy, konstrukcji zrębowej, oszalowany i pokryty gontem; cenna polichromia z pocz. XVIII w. Kościół ten wzniesiony został na początku XVIII w. w Zakrzowie w powiecie wadowickim. 

W latach 30. XX w., kiedy w Zakrzowie wybudowano nowy kościół, starą światynie przeniesiono na obecne miejsce w latach 1949-51. Po przeniesieniu odnowiono zniszczone elementy budowli i wykonano nowe pokrycie gontowe. Kwadratowa wieża konstrukcji słupowej, z pozorną izbicą, nakryta jest cebulastym hełmem z latarnią. Dokoła kościoła biegną otwarte podcienia. Stropy i ściany kościoła pokryte są późnobarokową dekoracją malarską wykonaną w 1719 r. W latach 1948-50 malowidła zostały odnowione i w części przemalowane. Barokowy ołtarz główny powstał w XVIII w. w Książu Wielkim.

GPS: N49.31806 E19.97881

Szymbark - skansen

Zdjęcia: https://photos.app.goo.gl/6fraseKx32DqUFFK8

Co zobaczyć: http://muwit.pl/muwit/pl/p10/pl_malopolskie_grybow_p10.html

Ośrodek Budownictwa Ludowego w Szymbarku jest oddziałem Muzeum Okręgowego w Nowym Sączu. Prezentowana jest w nim kultura ludowa mieszkańców północnej części Pogórza Gorlickiego. 

Eksponowane są  obiekty tradycyjnego budownictwa ludowego. Większość zabytków pochodzi z końca XIX w. Do muzeum przeniesione zostały m.in. chałupy, stodoły, piec garncarski, obora, olejarnia, kuźnia, studnia, kapliczka i krzyże przydrożne. 

Do ciekawszych obiektów należą: 

• kurna chałupa z Siar z XIX w,. 
• chałupa z Gródka z XIX w. 
•  wiatrak koźlak z Krygu z początku XX w. 

W większości obiektów eksponowane jest zabytkowe wyposażenie: meble, sprzęty, stroje, narzędzia itp. Organizowane są  okazjonalne pokazy tradycyjnego rzemiosła.

W sąsiedztwie położony jest drewniany dworek mieszczański przeniesiony z Gorlic. We wnętrzu pomieszczenia administracyjne skansenu oraz stała ekspozycja prezentująca tradycję dworkową na Pogórzu Gorlickim.

Szymbark - kościół

Zdjęcia: https://photos.app.goo.gl/znLBP2Q1hJSuhv4L7

Co zobaczyć: http://muwit.pl/muwit/pl/p10/pl_malopolskie_grybow_p10.html

Kościół pomocniczy pw. Św. Wojciecha Biskupa z XVIII w. jednonawowy, konstrukcji zrębowej, oszalowany i pokryty gontem; 

wnętrze: obrazy z XVII-XVIII w. 
Zakrystia jest murowana. Nawa i prezbiterium nakryte są  oddzielnymi dachami różnej wysokości. Na dachu sygnaturka z latarnią. Fasada kościoła zwieńczona oszalowanym szczytem z krawędziami o wykrojach falistych ze spływami. 

Wnętrze świątyni nakryte stropami z fasetami. Ściany i stropy kościoła ozdobione polichromią w 1940 r. przez Władysława Lisowskiego. Rokokowe ołtarze pochodzą z XVIII w. W ołtarzu głównym krucyfiks i obraz św. Wojciecha. 

W lewym ołtarzu bocznym m.in. barokowy obraz Matki Boskiej z Dzieciątkiem z XVII-XVIII w. Drewniana chrzcielnica, ambona o charakterze barokowym i konfesjonały z XIX w. Barwne litografie z przedstawieniami stacji Drogi Krzyżowej wykonane ok. połowy XIX w.

Łukowica - kościół z zębami

Więcej zdjęć https://goo.gl/photos/WsnCQR9PPej5cQh49

Kościół w Łukowicy jest przepięknym drewnianym, barokowym kościołem, który w swoich zakamarkach skrywa wiele tajemnic.

Kościół został wybudowany w latach 1693-1697. Tak przynajmniej chcą oficjalne dokumenty, mówiące o barokowym pochodzeniu wnętrza oraz sylwetki (klasycznej dla tego okresu) kościoła. Im więcej badań, tym więcej pojawia się faktów świadczących o starszym rodowodzie kościoła, a przynajmniej jego fragmentów.

Istnieje podejrzenie (coraz bardziej uzasadnione) iż łukowicka świątynia została wybudowana i konsekrowana w XVI wieku, a później jedynie przebudowana w stylu barokowym. Jakkolwiek by nie było - kościół jest w trakcie renowacji wnętrza, podczas której odkrywane są coraz to nowe fragmenty polichromii. Być może nie najstarszych, ale olśniewających. Polichromie zostały odkryte niedawno - dosłownie kilka, kilkanaście lat temu

Kolejną łukowicką tajemnicą jest los figurek Matki Boskiej. Pierwsza - figura Matki Boskiej Loretańskiej - słynęła z łask, a przy konsekracji pierwszej świątyni (1520 r) powstało tu nawet sanktuarium loretańskie. Na początku XX wieku pojawiła się nowa figura, a o poprzedniej słuch zaginął. Druga zaś - gotycka figurka Matki Boskiej z Dzieciątkiem (datowana na XVI wiek), pewnego dnia znalazła się wśród zbiorów krakowskiego kolekcjonera (jak? dlaczego? nie zostało to wyjaśnione do dziś), później trafiła do Muzeum Narodowego, skąd została zrabowana przez hitlerowców.

Prawdopodobnym wydaje się również fakt, że słynny alchemik - Michał Sędzimir z Łukowicy - był chrzczony właśnie w tym miejscu. Powiadają, że chrzczony był w chrzcielnicy, która do dziś stoi w kościele. Faktem jest, że alchemik tu się urodził. Faktem jest również, że jego rodzice byli współdziedzicami Łukowicy i prawdopodobnie oni właśnie ufundowali pierwszy kościół. Logicznym wydaje się, że syn ochrzczony został właśnie w tym kościele. Pozostaje pytanie o chrzcielnicę - czy faktycznie jest wczesnogotycka?

Otóż nie.

U dołu ma wpisaną datę 1693, a górna część chrzcielnicy wyraźnie jest nowsza. Niemniej jednak pewne fakty wskazują na to, iż możliwe jest, że fragmenty chrzcielnicy pochodzą z XV wieku. Czy zatem alchemik był w niej chrzczony czy nie? Oto kolejna tajemnica.

Ostatnia niewiadoma dotyczy... zębów. Pomiędzy belkami zrębowymi znajdują się zęby ludzkie. Wieść gminna niesie, że biedniejsi ludzie z okolic też chcieli mieć udział w budowie świątyni. Ze względu na niedostatek nie mogli finansować budowy świątyni. Oddawali zatem swoje własne zęby, które zostały wstawione między belki - do dziś je można oglądać. Czy faktycznie takie jest pochodzenie tajemniczych zębów - nie wiadomo. Ale wiadomo, że kościół w Łukowicy skrywa jeszcze niejedną tajemnicę.

Opracowano na podstawie strony www.parafia.lukowica.org oraz z zasłyszanych informacji na miejscu (podziękowania dla fantastycznej pani przewodnik o niesamowitej wiedzy regionalnej.)

Oficjalne informacje:

Kościół św. Andrzeja w Łukowicy został wzniesiony w latach 1693-97, przed 1720 r.dobudowano do niego wieżę. Jest to budowla orientowana, trójdzielna. Nad prezbiterium i nawą jednokalenicowy dach kryty blachą. Przy wielobocznie zamkniętym prezbiterium dwie symetryczne przybudówki o ciekawym, ośmiobocznym kształcie. Na wschodniej ścianieprezbiterium Ogrojec z posągami z XVIII i XIX w. Wewnątrz strop ozdobiony XIX-wiecznąpolichromią, ołtarz główny z końca XVII w. z obrazem św. Andrzeja. W nawie kamiennachrzcielnica z 1693 r. Dawniej w kościele znajdowała się piękna rzeźba Matki Boskiej zDzieciątkiem z XIV w. zrabowana w czasie okupacji.

Jawiszowice

Kościół parafialny pw. Św. Marcina z k. XVII w.; jednonawowy, konstrukcji zrębowej, pobity gontem i pokryty blachą; wyposażenie gł. z XVII–XVIII w. Świątynia otoczona jest zamkniętymi podcieniami (sobotami). Prezbiterium kościoła nakrywa płytkie pozorne sklepienie kolebkowe, a nawę strop. Na profilowanej belce tęczowej pomiędzy nawą i prezbiterium umieszczony jest barokowy krucyfiks oraz posągi Matki Boskiej, św. Jana Ewangelisty i św. Marii Magdaleny. Ołtarz główny wykonany został ok. 1700 r. Ołtarze boczne pochodzą z XIX w. Ambona jest rokokowa. Stalle są  późnobarokowe, a konfesjonał z figuralnymi malowidłami na zaplecku i na drzwiach jest wczesnobarokowy. Ciekawym zabytkiem jest kamienna kropielnica o charakterze ludowym, wykonana zapewne w XVII w. W kościele znajduje się też kilka obrazów barokowych

Nidek - kościół

Kościół pw. Szymona i Judy Tadeusza Apostołów z I. poł. XVI w.; jednonawowy, konstrukcji zrębowej, otoczony podcieniami; wnętrze: polichromia z XIX w., chrzcielnica z XVI w. Kościół późnogotycki. Zachowany jest bez większych zmian od czasu budowy. W 2. połowie XVI w. kościół zamieniony został na zbór kalwiński, a później ariański. Katolicy przejęli kościół ponownie dopiero w 1669 r. Prezbiterium węższe od nawy zamknięte jest trójbocznie. Do prezbiterium dobudowana została zakrystia. Świątynia otoczona jest podcieniami (przy wieży zabudowanymi). We wnętrzu zachowały się gotyckie detale ciesielskie. Najstarszym zabytkiem w wyposażeniu kościoła jest chrzcielnica datowana na XVI w. Na belce tęczowej umieszczony jest krucyfiks barokowy.

Grójec

Kościół pw. Św. Wawrzyńca z 1671 r. kilkakrotnie przebudowany; drewniano- Murowany, orientowany, jednonawowy. Trójbocznie zamknięte prezbiterium i szersza, prostokątna nawa- drewniane, wzniesione w konstrukcji zrębowej, oszalowane. Kruchty konstrukcji szkieletowej. Otwarta do wnętrza nawy kaplica i zakrystia- murowane. Wieża konstrukcji słupowo-ramowej, kwadratowa, trójkondygnacyjna, "wtopiona" w korpus nawowy, nakryta hełmem barokowym z pozorną latarnią. Dach nad korpusem budowli dwuspadowy, jednokalenicowy, z barokową wieżyczką. Portal kruchty południowej z nadprożem o wykroju w ośli grzbiet. Nad nawą i prezbiterium stropy z fasetami, pokryte polichromią barokową. Wyposażenie: rokokowe ołtarz główny i ambona, późnobarokowe ołtarze boczne, kamienna chrzcielnica z 1648 r., konfesjonał barokowy sprzed 1748 r., epitafia z XVII i XVIII w., płyta nagrobna z herbami Kornicz i Janina z XVII w., organy z XIX w.

Osiek - kościół

Kościół pw. Św. Andrzeja z I. poł. XVI w.; jednonawowy, konstrukcji zrębowej, pokryty gontem; wnętrze: malowidła z XVI–XVIII w., chrzcielnica z XVI w. Kościół drewniany, późnogotycki. Izbicowa wieża konstrukcji słupowo-ramowej zwieńczona jest hełmem ostrosłupowym. Pod wieżą znajduje się kruchta. Nawa i prezbiterium otoczone są  otwartymi sobotami. Wnętrze świątyni nakryte jest stropami. Na stropach i ścianach zachowały się fragmenty malowideł z XVI, XVII i XVIII w. Do najcenniejszych zabytków wyposażenia należą: kamienna chrzcielnica z herbem Fogelweder z początku XVI w., płyta nagrobna Samuela Betmana z 1576 r., manierystyczny ołtarz św. Karola Boromeusza z lat 1645–1647, rokokowy ołtarz główny i ambona w kształcie łodzi z 2. połowy XVIII w., Od czasu wybudowania w 1907 r. nowego murowanego kościoła w Osieku, drewniana świątynia nie jest użytkowana. Kościół otaczają pomnikowe dęby liczące ponad 500 lat.