Bochnia - dzwonnica

Dzwonnica z 1991 r., zrekonstruowana po pożarze w 1987 r. Na wzór obiektu z I poł. XVI w.; konstrukcji słupowej, oszalowana, z ostrosłupowym hełmem pokrytym gontem. Wieżę zbudowano w konstrukcji słupowej z drewna dębowego. Szkielet budowli stanowi dziewięć głównych słupów. Cztery wyznaczają naroża, cztery rozmieszczone są w połowie długości ścian. Środkowy słup, zwany królem, sięga aż po konstrukcję ostrosłupowego hełmu. Dzięki dobrej statyce odpowiadała też potrzebom dzwonnicy (dzwony zawieszano w izbicy).

Dzwonnica w Łapczycy

Imponująca dzwonnica drewniana z XIX w., o wysokości 10 metrów, znajduje się przy kościele w Okulicach. Warto zwłaszcza zwrócić uwagę na ładną izbicę z symbolicznymi strzelnicami kluczowymi. We jej wnętrzu zawieszony jest dzwon z plakietką Dzieciątka Jezus odlany w 1648 r. Podobny, choć znacznie starszy, bo z 1510 r., pochodzi z XVII- wiecznej dzwonnicy w Sobolowie. Nieco młodsza (XVIII w.) jest drewniana dzwonnica w Łapanowie przy kościele św. Bartłomieja. To jedyny tego typu obiekt, który w roku ubiegłym został gruntownie odnowiony.

Warto dodać, że w grudniu 2008 dzwonnica spłonęła, tuż po włączeniu jej do szlaku architektury drewnianej

Ciekawostką jest fakt, ze pożar pochłonął rekonstrukcję- oryginalna dzwonnica doszczętnie spłonęła w 1987. Z tego powodu nie dało się jej odbudować, zachowując, choć część elementów konstrukcji, lecz podjęto decyzję o jej rekonstrukcji. Dziś- po ponownym nieszczęściu- wójt zapowiada kolejną rekonstrukcje.

Brzeźnica - kościół

https://www.geocaching.com/geocache/GC4BHHX

O najstarszych kolejnych kościołach parafii brzeźnickiej nic zgoła nie wiemy. Obecny, pod wezwaniem św. Stanisława Biskupa zbudowany został w 1632 roku, a więc po likwidacji parafii brzeźnickiej przez biskupa Piotra Gamrata (1539) i przyłączeniu jej jako wikarii wieczystej do prepozytury w Wiśniczu Starym, którą  była aż do roku 1783. 

Kościół św. Piotra i Pawła św. Stanisława Biskupa w Brzeźnicy pochodzi z 1632 roku. W 1892 roku został rozbudowany poprzez przedłużenie nawy i dobudowę kruchty bocznej. 

Jest to obiekt drewniany, utrzymany w tradycji późnogotyckiego drewnianego budownictwa sakralnego Małopolski. Ma zrębową konstrukcję oszalowanych ścian i dachy siodłowe o stromych, pobitych blachą połaciach z neogotycką wieżyczką na sygnaturkę. A składa się z jednoprzestrzennego korpusu o dwóch niewielkich przedsionkach i węższego odeń, prezbiterium z zakrystią. Prezbiterium zamknięte trójboczne z zakrystiami na osi i boku. Dach dwukalenicowy, kryty blachą z wieżyczką na sygnaturkę, zwieńczoną smukłym, blaszanym hełmem stożkowym z latarnią. 

Nakryte stropami jego wnętrza zdobi polichromia figuralna i ornamentalna autorstwa Aleksandra Miklasińskiego z 1899 roku. Na ich wyposażenie składają się: późnobarokowy ołtarz główny, wykonany przez Piotra Korneckiego z Bochni z 1776 roku, w którym znajduje się obraz św. Stanisława namalowany przez Marię Artwińską w roku 1915, trzy młodsze o dziesięć lat ołtarze boczne i ambona oraz siedemnastowieczne organy. Najstarszymi zabytkami dawnej sztuki są w nim kamienna późnogotycka chrzcielnica z początków XVI wieku oraz pełen ekspresji krucyfiks z tego samego czasu.

Wewnątrz XVII wieczne organy, polichromia figuralna i ornamentalna z 1899 roku. Ołtarz główny z roku 1776, trzy ołtarze boczne i ambona z roku 1777 są późnobarokowe. Chrzcielnica kamienna gotycko-renesansowa z XVI wieku. 

Kościołowi towarzyszy wolnostojąca dzwonnica z końca XVIII wieku o słupowej konstrukcji pochyłych ścian, zwieńczona otwartą na wszystkie strony pseudoizbicą nakrytą łamanym daszkiem.